W drodze do domu

„W drodze do domu” to kolejna opowieść wigilijna o tym, że losy ludzkie toczą się różnie, ale w gruncie rzeczy wszyscy pragniemy ciepła i miłości. Film został nakręcony w modnej ostatnio konwencji przeplatających się historii kilkorga nieznanych sobie ludzi, których coś łączy. W obrazie Benta Hamera jest to pragnienie powrotu do domu na Wigilię Bożego Narodzenia. Czytaj więcej

Furia

„Furia” należy do licznego grona filmów o zemście za wymordowaną rodzinę. Problem w tym, jak ją przedstawić, żeby obraz nie był przewidywalny jak kac po imprezie. Niestety, ta sztuka reżyserowi, Martinowi Campbellowi, się nie udała. Wprawdzie zakończenie to mały powiew świeżości dla tego gatunku, ale wiele więcej z tej fabuły widza nie zaskoczy. Czytaj więcej

Tlen

Rosyjski musical z polskim akcentem. Film jest popisem gry dwojga ludzi – Karoliny Gruszki, prywatnie żony reżysera „Tlenu” – Iwana Wyrypajewa, oraz Aleksieja Filimonowa. Czytaj więcej

Yes Meni naprawiają świat

Obraz Yes Meni należy do gatunku mockumentary, czyli fabularyzowanego filmu dokumentalnego. Z tego typu dzieł w Polsce znani są głównie Morgan Spurlock („Super Size Me”) i Michael Moore („Zabawy z bronią”, “Fahrenheit 9.11”). Jednak twórcy Yes Menów – Andy Bichlbaum i Mike Bonann – odróżniają się na tym tle kapitalnym poczuciem humoru i błyskotliwą inteligencją. Czytaj więcej

Moje Winnipeg

Po kwadransie projekcji filmu „Moje Winnipeg” Guy’a Maddina myślałam, że albo wyjdę z sali albo zaraz zasnę. Zaczęło się od historii o położeniu miasta, w widłach rzek, które reżyser przyrównał do kobiecego łona i gładko przeszedł do opowieści o niegdyś zamieszkujących te tereny Indianach i bizonach. O motywie wideł, łona i futra Maddin nie pozwoli widzowi zapomnieć na dłużej niż 20 minut. Dalej pojawiają się migawki ciemnego, zasypanego śniegiem Winnipeg oraz pokładających się do snu jego mieszkańców. Muszę przyznać, że w ciemnym kinie te powtarzające się ujęcia śpiących ludzi są bardzo sugestywne, zwłaszcza gdy w filmie dalej brak fabuły. Czytaj więcej

Boski

Bywają produkcje nieco męczące i wymagające sporego skupienia, a mimo to warte tego, by je cierpliwie obejrzeć. Taki właśnie jest „Boski” Paolo Sorrentina – film znaczący, ale przeznaczony dla ambitniejszego widza. Gatunek czysto polityczny, nosi nadane przez krytyków wdzięczne miano krwawej opery komicznej. I wszystko się zgadza, bywa dowcipnie i przerażająco zarazem. Czytaj więcej